ทำไมทุกครั้งที่หลับตาลง หลับไป จะฝันทุกครั้ง

แล้วทำไมพอตื่นมา ทำไมนะ? มันรู้สึกว่าโดดเดี่ยว

มันเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกยังไงบอกไม่ถูก

ทำไมไม่รู้สึกว่า ยังมีคนที่ยังรักเราอยู่ ทั้งๆที่จริงๆแล้วมันก็มี

จะทนกับความรู้สึกนี้ไปได้อีกนานเท่าไหร่กันนะ

จะมีวันไหนมั้ยนะ ที่ไม่ตื่นมาพร้อมกับความรู้สึก เศร้าและหดหู่เช่นนี้

ทำใจและยอมรับซะเถอะ ยอมใช้ชีวิตอยู่กับมันไป

หรือไม่ก็หาวิธีสลัดมันทิ้งไป ลืมมันไปไม่ได้หรอ

แต่คนอย่างเรา อยากหนีมันมากกว่า How? ก็หนีไปจากชาตินี้ไง...

หายไปซักพักดีกว่า